Elele verip uzak diyarların yolunu tuttuk.

Orda bir köy var uzakta,gitmesek de görmesek de o köy bizim köyümüzdür dediğimiz bir köyü GERÇEK kıldık.Evet biz o köye gittik.İyi ki gittik çünkü kaybetmekte olduğumuz bir çok şeyin farkına vardık.Günlük hayatın koşturmacasına,metropollerin ışıltısına öyle kaptırmıştık ki kendimizi,o küçük köyü,ogüzel insanları gördüğümüzde kendimizden utandık.Yok saydığımız o insanlar,sevgi çemberleriyle silkeledi bizi.Hissettiğim şey tam olarak şuydu;DOĞRU ZAMANDA DOĞRU YERDEYİM!

Ve dedim ki kendi kendime,bundan sonra bütün 23 Nisanları güzel yurdumun herhangi bir köyünde çocuklarla birlikte kutlayacağım.Şimdiye kadar aklımdan geçirmediğim,haritada yerlerini bile bilmediğim köylere gideceğim elimde hediyelerle.Bu duyguyu bir kere tattım ya,güzel yüreğine sağlık Özgecim.İyi ki düştük senin peşinden yollara.Bundan sonra elimin erdiği,gücümün yettiğince yanındayım.Uzanabildiğimiz kadar uzağa uzanalım.

    Başta Güzide Anne olmak üzere hepinize teşekkür ederim. Başka bir yerde,başka bir zamanda tanışmış olsaydık eminim yine çok severdik birbirimizi ama şu bir gerçek ki bu büyünün içinde sizinle birlikte olmanın ayrılacağını yaşadım.İnanıyorum ki,başka bir projede yine birlikte olacağız ve nice mutlu yüzler resmedeceğiz

Başka bir yol hikayesinde görüşmek üzere…

Fatma Turel